معادل Reinsurance در زبان انگلیسی؛ سازوکاری قراردادی در صنعت بیمه است که به موجب آن، یک شرکت بیمه که پیش‌تر ریسک‌هایی را از بیمه‌گذاران پذیرفته است، تمام یا بخشی از تعهدات و پیامدهای مالی ناشی از آن ریسک‌ها را، در ازای پرداخت حق بیمه اتکایی، به شرکت بیمه دیگری منتقل می‌کند. شرکت انتقال‌دهنده ریسک، «بیمه‌گر واگذارنده» (Ceding Insurer) و شرکت پذیرنده، «بیمه‌گر اتکایی» (Reinsurer) نامیده می‌شود. هدف اصلی بیمه اتکایی، توزیع ریسک، محدودسازی زیان‌های بالقوه، افزایش ظرفیت پذیرش تعهدات، تثبیت نتایج مالی و حمایت از توانگری مالی شرکت‌های بیمه است. این سازوکار به بیمه‌گران اجازه می‌دهد خطرات بزرگ، پیچیده یا فاجعه‌آمیزی را پوشش دهند که پذیرش آن‌ها ممکن است فراتر از ظرفیت مالی و فنی شرکت باشد. از نظر حقوقی، قرارداد بیمه اتکایی مستقل از قرارداد بیمه مستقیم است و معمولاً مسئولیت قراردادی بیمه‌گر مستقیم را در برابر بیمه‌گذار اصلی از بین نمی‌برد. در صورت وقوع خسارت تحت پوشش، بیمه‌گر مستقیم همچنان مسئول ایفای تعهدات خود است و سپس، مطابق شرایط قرارداد اتکایی، سهم قابل بازیافت خسارت را از بیمه‌گر اتکایی مطالبه می‌کند.